مخالف تعطیلاتِ پی در پی باشید!
امروز ساعت اول کلاس دهم؛ بچهها اعتراض دارند چرا تعطیل نکردهاند؟! همان نرسیده توی کلاس و جاگیر نشده و هنوز حضور غیاب نکرده!
بی خبرم! اینکه حرفی بوده یا حدیثی یا خبری یا قولی یا قراری یا...! ولی هیچ چیز نبود الان توقع بچهها از اینکه شاخصهای آلایندگی دارد نشان میدهد که مدرسه آمدن برای سلامتی مضر است، همین!
راستش اول توضیح دادم که تعطیل شدن، پا روی پا گرداندن، زیر نرمینه خوابیدن و کنار بخاری تکان نخوردن و ماندنِ توی خانه خیلی جذاب، دوستداشتنی، لذتبخش و باحال است؛ حتی منِ معلم هم بیشتر حال میکنم که در خانهی آرام و قرار مطالعهام را بکنم و دم به دقیقه برای خودم چایی بریزم.
اما واقعیت ماجرا این است که تعطیلکردن، بیهودهترین کاریست که در کشور عادی شده و این مسئله هیچ سودی برای هیچ کس ندارد.
از همه بدتر، عادت کردنِ به تعطیلاتِ هر دم به هر طریق است که نه تنها آسیبهای کوتاهمدت دارد، بلکه در آینده باعث اثراتی به مراتب بدتر هم میشود.
توضیح دادم که منِ دهه شصتی فقط دو بار تعطیلی در ۱۲ سال مدرسه را یادم هست که یکی برای برف شدید بود، دومی برای شادیِ ملیِ راهیابی به جامجهانی بعد از بیستسال؛ ۱۹۹۸...
اینکه مسئولان ما متاسفانه به بیراههی تعطیل کردنهای زیاد دارند میروند و میخواهند هر مشکلی اعم از ناترازی گاز و برق و آب، آنفلوآنزا، آلودگی هوا و دیگر بهانههای دمدستی را با تعطیل کردن روند آموزش در کشور جبران کنند، خودمان میدانیم که هم بیهوده است، هم متوهمانه، هم بینتیجه، هم... و هم راهِ فراری برای کارِ عمیق و موثر نکردن!
و این تعطیلیهای پی در پی نه تنها مشکلی از مشکلاتی که باید با کارِ کارشناسی حل بشود، حل نمیکند، که دارد موجباتِ آسیبهای جدی به ساختارِ تربیتی، فکری و علمی و کاری و اقتصادی و اجتماعی و ... را فراهم میکند.
#از_ما_گفتن_بود
